Tuesday, 19 March 2013

ဘဝကို ေဆးေရာင္ျခယ္သူ


ကံၾကမၼာကို ဘယ္သူၾကိဳျမင္ႏိုင္မလဲ?
ဒီေန႔ျမင္ျပီး မနက္ျဖန္ေပ်ာက္မသြားဘူးလို႔ ဘယ္သူေျပာႏိုင္မလဲ?
က်န္းက်န္းမာမာ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုက မနက္ျဖန္မွာ ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတာကို ဘယ္သူသိႏိုင္မလဲ?

က်န္းမာသန္စြမ္းတဲ့ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုနဲ႔ ရွင္သန္ခဲ့တဲ့လူငယ္တစ္ဦး.... မေတာ္တဆထိခိုက္မႈေၾကာင့္ ညာေျခေထာက္ ဒူးဆစ္ကေနျဖတ္လိုက္ရတယ္။ လက္ေမာင္းႏွစ္ခု တံုးတိတိျပတ္သြားခဲ့ရတယ္။ အေမရဲ႕ ႀကံ့ခိုင္တဲ့အၾကည့္ေတြေၾကာင့္ အသက္ဆက္ရွင္ဖို႔ သူသတၱိေတြရခဲ့တယ္။ ကိုယ့္ဆီက ဆံုး႐ႈံးသြားတဲ့ အရာေတြအတြက္ သူမညည္းတြားခဲ့ဘူး။ ကိုယ္ဘာေတြ ပိုင္ဆိုင္ေသးလဲဆိုတာကိုပဲ သူစဥ္းစားခဲ့တယ္။

ကိုယ္အဂၤါမစံုတဲ့ဘဝနဲ႔ စုတ္တံကိုပါးစပ္မွာကိုက္ျပီး သူပန္းခ်ီဆဲြသင္ခဲ့တယ္။ ဘဝရဲ႕ခြန္အားကို ကင္းဘတ္စေပၚသူခ်ဆဲြျခယ္မႈန္းခဲ့တယ္။ တစ္ၾကိမ္ျပီးတစ္ၾကိမ္ သူ႔လက္ရာကို သူစိန္ေခၚခဲ့တယ္။ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြကို သူအျမဲေျပာတတ္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းက “လဲက်ခဲ့ရင္ ျပန္ထရပ္ပါ။ ဒါဟာခက္ခဲသလို အလြယ္ကူဆံုးလည္းျဖစ္တယ္”

မသန္စြမ္းတဲ့ဘဝေရာက္ခဲ့ရတဲ့ မေတာ္တဆအျဖစ္ကို သူမွတ္မိေနေသးတယ္။ စက္ရံုဝန္ထမ္းတစ္ဦးျဖစ္တဲ့သူဟာ အဲဒီေန႔က ကုန္တင္ကုန္ခ်လုပ္ေနခဲ့တယ္။ အမွတ္တမဲ့ပါပဲ.... သူကိုင္ထားတဲ့ သံေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္းက ဗို႔အားျမင့္လွ်ပ္စစ္တစ္ခုနဲ႔ သြားထိဆက္မိတယ္။ သံေခ်ာင္းကေနတစ္ဆင့္ သူ႔တစ္ကိုယ္လံုး ဓာတ္လိုက္ေလာင္ကြ်မ္းခဲ့ရတယ္။

လည္ေခ်ာင္းတစ္ခုလံုးေျခာက္ကပ္ျပီး ေရဆာတဲ့ဒဏ္က သူ႔ကို ေမ့ေျမာရာကေနႏႈိးထေစခဲ့တယ္။ ေယာင္ေယာင္ယမ္းယမ္းနဲ႔ ကုတင္ေဘးက ခံုေပၚတင္ထားတဲ့ေရခြက္ကိုယူဖို႔ သူလွမ္းယူလိုက္မွ ၁၆ႏွစ္လံုးလံုး သူနဲ႔အတူရွိခဲ့တဲ့လက္တစ္စံုဟာ ကိုယ္ခႏၶာကေန ေပ်ာက္ဆံုးသြားမွန္းသူသိလိုက္ရတယ္။ မေတာ္တဆ ဓာတ္လိုက္ခံရလို႔ မ်က္စိတစ္မွိတ္အတြင္းမွာပဲ

သူ႔မွာေျခတစ္ေခ်ာင္းပဲ က်န္ရစ္သူျဖစ္ခဲ့တယ္။

အသက္တစ္ေခ်ာင္းကို ကယ္တင္ႏိုင္လိုက္ေပမယ့္ သူ႔မွာ က်န္ခဲ့တာက လက္မဲ့ေနတဲ့ ပခံုးတစ္စံုရယ္၊ ဒူးဆစ္ကေနျဖတ္လိုက္ရတဲ့ ညာေျခတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ေထာ့နဲ႔နဲ႔ျဖစ္ေနတဲ့ ဘယ္ေျခတစ္ေခ်ာင္းပဲျဖစ္တယ္။ ညာမ်က္စိတစ္လံုးလည္း အျမင္ဝါးခဲ့ရတယ္။ လူေတြရဲ႕အၾကည့္မွာ သူဟာအရုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္တဲ့ ေၾကာက္စရာသတၱဝါ တစ္ေကာင္ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။

ေဆးရံုေပၚေမ့ေျမာရာကေန သူႏိႈးလာခ်ိန္မွာ ေဘးပတ္ပတ္လည္မွာ ဝိုင္းၾကည့္ေနၾကတဲ့လူေတြၾကားမွာ အေမ့ကုိသူေတြ႔လိုက္တယ္။ အေမ့ပါးျပင္ေပၚက ေျခာက္ေနျပီျဖစ္တဲ့ မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းႏွစ္ေၾကာင္းကို သူေတြ႔ျဖစ္ေအာင္ ေတြ႔လိုက္တယ္။ အခန္းအျပင္ဖက္က ေဆြမ်ဳိးတခ်ဳိ႕ တီးတိုးေျပာေနတဲ့စကားကို သူၾကားလိုက္တယ္။

“ေသသြားတာမွ ေကာင္းမယ္ထင္တယ္။ မိဘေတြကို တာဝန္ပိုေစတာပဲ အဖတ္တင္တယ္”

“ေျခမရွိ လက္မရွိနဲ႔ ေၾကာက္စရာေကာင္းလိုက္တာ”

“သူ႔ကို တစ္သက္လံုး ဘယ္သူေစာင့္ေရွာက္မွာလဲ”

ခႏၶာကိုယ္အေကာင္းပကတိကေန ေျခတစ္ေခ်ာင္းသာက်န္ခဲ့တဲ့သူ႔ကိုကုဖို႔ မ်ားျပားတဲ့ေဆးဖိုးဝါးခကို သူ႔မိဘက မတတ္ႏိုင္ခဲ့ၾကဘူး။ ဒီၾကားထဲ စက္ရံုပိုင္ရွင္သူေဌးက အေလ်ာ္မေပးဘဲ ထြက္ေျပးသြားခဲ့တယ္။ မတတ္ႏိုင္တဲ့အဆံုးမွာ ေဆြမ်ဳိးေတြက သူ႔ကို စြန္႔ပစ္ခဲ့ဖို႔ အၾကံေပးၾကေပမယ့္ ရဲရင့္တဲ့စိတ္ဓာတ္နဲ႔ ဆရာဝန္ကိုေျပာေနတဲ့ အေမ့စကားကို သူၾကားလိုက္မိတယ္။

“ကြ်န္မသားကို အတတ္ႏိုင္ဆံုးကုေပးပါ။ ကြ်န္မသား အသက္ရွင္ေနမယ္.. ကြ်န္မကို “အေမ” လို႔ တစ္ခြန္းေလာက္ ေခၚႏိုင္ေသးတယ္ဆိုရင္ လံုေလာက္ပါျပီ”

ရစ္ဝိုင္းလာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြကိုမက်ေအာင္ အေမထိန္းရင္း ဆရာဝန္ေတြကို ခယေတာင္းပန္ခဲ့တယ္။ သားကို လက္မေလွ်ာ့ဘူး၊ သားကို ကာကြယ္မယ္၊ သားကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ကယ္တင္မယ္ဆိုတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ သူ႔ကို အသက္ဆက္ရွင္ဖို႔ အေမခြန္အားေတြေပးခဲ့တယ္။ ၁၆ႏွစ္အရြယ္ သူ႔အတြက္ ေနာက္ထပ္တစ္ၾကိမ္ ရွင္သန္ဖို႔ “အသက္” တစ္ေခ်ာင္းကို အေမေပးခဲ့ျပန္တယ္။

အရင္တုန္းက သြက္သြက္လက္လက္နဲ႔ အလုပ္ၾကမ္းေတြလုပ္ျပီး သန္မာခဲ့တဲ့လူတစ္ေယာက္ဟာ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ေမြးဖြားစ ကေလးတစ္ေယာက္လိုပဲ ထမင္းစား၊ ေရခ်ဳိးတာကအစ တာဝန္ေတြအားလံုး လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၆ႏွစ္ကလိုပဲ အေမ့ပခံုးေပၚ ေရာက္ခဲ့ျပန္တယ္။ တစ္ေန႔ ထမင္းသံုးနပ္ကို တစ္ဇြန္းခ်င္း သူ႔ကို အေမတိုက္ေကြ်းခဲ့တယ္။ သူ႔ကိုေကြ်းျပီးမွ ေအးစက္စက္ ထမင္းက်န္ေတြကို ျမိဳခ်ေနတဲ့အေမ့ကိုၾကည့္ျပီး သူစိတ္မေကာင္းခဲ့ဘူး။

ဒီၾကားထဲကံမေကာင္းစြာနဲ႔ အေမ အူအတက္ေပါက္လို႔ ေဆးရံုတက္ခဲ့ရတယ္။ အေမေဆးရံုတက္ေနတုန္း ၁၅ရက္ၾကာေရမခ်ဳိးခဲ့ရတဲ့ဒဏ္နဲ႔ တစ္ကိုယ္လံုး ပိုးမႊားကိုက္ျပီး ကိုယ့္လက္နဲ႔မကုတ္ႏိုင္တဲ့ဒဏ္ကို သူေကာင္းေကာင္းခံစားလိုက္ရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က်မွ အေမ့ပခံုးေပၚကၾကီးေလးတဲ့တာဝန္ကို သူနားလည္လိုက္တယ္။ မ်က္ရည္ေတြ အျမဲရစ္ဝဲေနတတ္တဲ့ အေမ့မ်က္လံုးနဲ႔ အိမ္ျပင္ခဏထြက္တာေတာင္ သားကိုစိတ္မခ်တဲ့ သားေဇာနဲ႔အေမ.... အေမကိုၾကည့္ျပီး သူ႔ကိုယ္သူ ဂရုစိုက္၊ ေစာင့္ေရွာက္မယ္လို႔ သူဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ အေမ့ေၾကာင့္ ေျခမဲ့လက္မဲ့ကိုယ့္ဘဝကို ရဲရဲရင္ဆိုင္လက္ခံႏိုင္ဖို႔ သူၾကိဳးစားခဲ့တယ္။

ပထမဦးဆံုး ၁၅ စင္တီမီတာေလာက္သာက်န္ခဲ့တဲ့ သူ႔ညာဖက္လက္ေမာင္းမွာ ကိုယ္တိုင္အစာစားရ လြယ္ကူေအာင္ဆိုျပီး လက္တုတစ္ခုကို တပ္လိုက္တယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာ အေမနဲ႔အတူတူ ထမင္းစားခြင့္ကို သူရခဲ့တယ္။

တစ္ဝက္သာက်န္ခဲ့တဲ့ ညာေျခမွာလည္း သံေျခတုတစ္ခုစြပ္လိုက္တယ္။ ပူျပင္းတဲ့ေႏြရာသီမွာ သံထည္ေၾကာင့္ ေပါင္တစ္ခုလံုး နီရဲနာက်င္ခဲ့ေပမယ့္ သူစိတ္မပ်က္ခဲ့ဘူး။ ေနာက္ထပ္တစ္ၾကိမ္ ျပန္ထရပ္ႏိုင္တာကိုပဲ သူဝမ္းသာခဲ့တယ္။

ကိုယ့္ရဲ႕ေန႔စဥ္ေဝယ်ာဝစၥကို ကိုယ္တိုင္လုပ္ႏိုင္ရင္ အေမ အနားယူခ်ိန္ပိုရမယ္လို႔ ေတြးျပီး အိမ္သာတက္၊ ေရခ်ဳိးတာကအစ ကိုယ္တိုင္လုပ္ႏိုင္ေအာင္ သူၾကိဳးစားခဲ့တယ္။

လူေတြကသူ႔ကို သူရဲ႕မသန္စြမ္းတဲ့ခႏၶာကိုယ္ကိုဘမ္းျပျပီး ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ဖို႔ အၾကံေပးခဲ့ၾကတယ္။ အေမ့လုပ္စာကို မွီခိုစားသံုးေနတဲ့သူ႔ကို လူတခ်ဳိ႕က “ဆန္ပိုး” လို႔ ေခၚခဲ့ၾကတယ္။ သူ႔တစ္သက္မွာ တြန္းလွည္းေတာင္ မစီးခဲ့ဖူးတဲ့သူက “ငါ့ဘဝဟာ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ျပီးသြားေတာ့မလား” လို႔ သူ႔ကိုသူ မျပတ္ေမးခဲ့တယ္။

သူ႔အတြက္ တာဝန္ပိုၾကီးခဲ့တဲ့အေမရဲ႕ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္တဲ့ပံုရိပ္ကို သူ႔ဦးေႏွာက္ရဲ႕ အနက္႐ႈိင္းဆံုးေနရမွာ ထုဆစ္ခဲ့တယ္။

“ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါထရပ္ႏိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားမယ္။ လူေတြ အထင္ေသးတာမခံရေအာင္ ငါရပ္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားမယ္။ ငါရဲ႕ေျခေတြလက္ေတြဆံုး႐ႈံးခဲ့ရလို႔ အေမယူၾကံဳးမရ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အခု ငါ့ရဲ႕စိတ္ဓာတ္ေတြ ထပ္ဆံုး႐ႈံးကုန္မယ္ဆိုရင္ အေမ့ရင္ကို ပိုျပီး ဒဏ္ရေအာင္ လုပ္လိုက္တာနဲ႔အတူတူပဲ”

“လက္ေတြမရွိေတာ့ေပမယ့္ ငါ့မွာ ပါးစပ္ရွိေသးတယ္”

အဲဒီလိုနဲ႔စုပ္တံကို ပါးစပ္မွာကိုက္ျပီး သူ ပန္းခ်ီဆဲြသင္ခဲ့တယ္။ သင္စမွာ တံေထြးေတြမျပတ္ယိုခဲ့ျပီး စုတ္တံကိုၿမဲေအာင္ သူ မကိုက္ႏုိင္ခဲ့ရွာဘူး။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ သူဟာ ေအာင္ျမင္တဲ့ ပန္းခ်ီဆရာတစ္ဦး၊ လူငယ္ေတြအတြက္ ေဟာေျပာဆရာတစ္ဦး၊ ေပ်ာ္ရႊင္စရာမိသားစုဘဝကို ပိုင္ဆိုင္သူျဖစ္ခဲ့တယ္။

“လူဆိုတာ အင္မတန္ေသးငယ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ျပႆနာအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ၾကံဳေတြ႔ရတယ္။ လူတိုင္းမွာ လုပ္ႏိုင္တဲ့အရည္အခ်င္းေတြ ရွိၾကပါတယ္။ လုပ္ခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ ရင္ဆိုင္ရဲတဲ့သတၱိေပၚမွာပဲ မူတည္တယ္” လို႔ သူက ေျပာခဲ့ပါတယ္။

ေရွးဆိုရိုးစကား တစ္ခြန္းက ဒီလိုဆိုပါတယ္။

“လက္ေမာင္းေကာင္းတစ္စံုနဲ႔ အလုပ္ေကာင္းကို လုပ္ပါ။

ေျခေထာက္ေကာင္းတစ္စံုနဲ႔ လမ္းေကာင္းကို ေလွ်ာက္ပါ” တဲ့။

တခ်ဳိ႕လူေတြက လက္ေကာင္းေျခေကာင္းေတြ ပိုင္ဆိုင္ထားၾကတယ္။ သူတို႔ ဘာလုပ္ေနၾကသလဲ?

ေျခမဲ့လက္မဲ့နဲ႔ ဘဝကို သတၱိရွိရွိရင္ဆိုင္ရဲခဲ့သူက ထိုင္ဝမ္ကြ်န္း ထိုင္တံုျမိဳ႕ ဆင္းရဲသားမိသားစုက ေပါက္ဖြားလာခဲ့တဲ့ ပါးစပ္နဲ႔ပန္းခ်ီဆဲြတဲ့ ပန္းခ်ီဆရာ Xie Kun Shan (၁၉၅၈ခုႏွစ္ ဇြန္လ ၂၁ရက္ ----) ပဲျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ အေမွာင္ထဲလဲက်ခဲ့ရတဲ့ ကိုယ့္ဘဝကို အေမရဲ႕ ၾကီးမားတဲ့ေမတၱာအလင္းေရာင္နဲ႔ ထရပ္ႏိုင္ခဲ့ျပီး ဘဝကို လွပေအာင္ ေဆးေရာင္ျခယ္သႏိုင္ခဲ့သူျဖစ္တယ္။


http://tw.myblog.yahoo.com/charlotte-garden/article?mid=1757

ႏိုင္းႏိုင္းစေန


aye chan mon facebook မွ သိသမွ် ။




No comments:

Post a Comment