“သားကေလးဟာ
သိပ္ကုိ ျဖဴစင္သန္႔ရွင္းတဲ့ လူသား ကေလးငယ္တေယာက္ျဖစ္ပါတယ္ …ခုေတာ့
သူ႔မ်က္ႏွာေလးမွာ မုန္းတီးနာက်ည္းမႈရဲ႕ အရိပ္ေတြ
အခိုင္အမာစြန္းထင္းေနခဲ့ၿပီ … အင္း သားကေလးလုိ
အဟိတ္တိရိစာၦန္ျဖစ္တဲ့ေခြးကေလးအေပၚမွာ ထားရွိေနတဲ့ သံေယာဇဥ္ကေတာင္
ခုလုိခံစားေဖၚျပေနပါလွ်င္ …..”
ဒီေန႔
႐ံုးမွာေမြးထားတဲ့ ေၾကာင္ကေလး ေခြးကုိက္ခံရလုိ႔ ေသသြားတယ္ …
သူတို႔ကိုေမြးတာ ႏွစ္လေလာက္ပဲ ရွိေသးတယ္ … ေလးေကာင္ေမြးတယ္ … တေယက္က
ေၾကာင္ေပါက္စန နီတာရဲကေလးေတြကုိ ၾကည့္ၿပီး အမေလးေတြတဲ့ … သူက
အမေတြခ်ည္းဆိုေတာ့အားလံုကလဲ အမေတြခ်ည္းပဲ မွတ္ထားလုိက္တာေပါ့ …
တလေက်ာ္ေလာက္ေနေတာ့စပ္စပ္စုစုလုပ္ရာကေန တေကာင္ေသာ ေၾကာင္ကေလးက အထီး
ျဖစ္ေနတာကုိေတြ႔ရွိခဲ့ရတယ္ … ငါကြ … ဒီ အနက္နဲ႔ အျဖဴေကာင္ေလးက
အထီးကေလးကြလုိ႔ဂုဏ္ယူ၀ံ့ၾကြားစြာ ဟစ္ေၾကြးလုိက္တယ္ အားလံုးက
ၿပံဳးလုိ႔ေပါ့ဗ်ာ …
ေဆာင္းေရာက္လာေတာ့
အေအးက လူႀကီးေတာင္ မခံႏုိင္ဘူး … သိပ္ေအးတာ …တေရးႏုိးရင္ ေစာင္ထဲ လႈပ္လႈပ္
… လႈပ္လႈပ္နဲ႔မို႔ ၾကည့္လုိက္ရင္ အဲဒီေၾကာင္ကေလးေမာင္ႏွမေတြ … အနည္းဆံုး
ႏွစ္ေကာင္ေတာ့ အနည္းေလး လာေကြးေနၾကတယ္ … ခ်မ္းလို႔ေလ …ၾကာေတာ့ သံေယာဇဥ္က
ျဖစ္လာတယ္ … သူတို႔ကလည္း စကားသာမေျပာတတ္တာ ခၽြဲတတ္ … ေဆာ့တတ္ …
အစာေတာင္းတတ္ … သိပ္ကိုခ်စ္စရာေကာင္းတာေလ … ခု သူတို႔ ေမာင္ႏွမေလးေကာင္ထဲက
အေမျဖစ္သူနဲ႔ေရာ …အဖြားျဖစ္သူ ေၾကာင္မႀကီးနဲ႔ေရာ အေရာင္တူတဲ့ ေၾကာင္မေလး
ေခြးကိုက္ခံရလို႔ေသသြားတယ္ … ခံစားရတယ္ … အဲဒီကတဆင့္ …
၈၈၈၈
အေရးေတာ္ပံုႀကီးၿပီးကာစက ဆရာမ ေဒၚခင္ျမဇင္ရဲ႕ ၀တၳဳတိုတပုဒ္ ဖတ္ခဲ့ရဖူးတယ္ …
၀တၳဳထဲမွာ သူ႔သားကေလးအေၾကာင္းေျပာျပထားတယ္ … သူ႔သားကေလးမွာ အိမ္ေမြး
ေခြးကေလးတေကာင္ ရွိတယ္ … သားက တဦးတည္းေသာကေလးမို႔ ေခြးကေလးကုိပဲ ခ်စ္ရွာတယ္
… အိပ္လဲ အတူ … ကစားလည္း အတူ …စားတာေတာင္ တခ်ိန္တည္း အတူ စားရမွ …
အဲတေန႔မွာ … ရပ္ကြက္ထဲကလူေတြေခြးသုတ္သင္ေရးလုပ္ေနတဲ့ အခင္းအက်င္းကုိ
ေရးျပတယ္ … ေႏြျဖစ္တယ္ …လက္ပံပြင့္ေတြ ပြင့္ေနတယ္ … အခ်ိန္က … တေန႔မွာ …
သားကေလးရဲ႕ ေခြးကေလးအိမ္ေရွ႕လမ္းေပၚ ေရာက္ေနတယ္ … ဒါကုိ ကေလးက
သူ႔ေခြးေလးကုိ လွမ္းေခၚတယ္ … ေခြးကေလး အိမ္ကုိ ျပန္ဖို႔အလွည့္မွာ လူအုပ္က
ေခြးကေလးကိုဖမ္းေခၚလိုက္တယ္ … ခ်က္ခ်င္းပဲ ဂံုနီအိတ္ထဲ ထည့္လိုက္တယ္ …
ပါလာတဲ့တုတ္ေတြနဲ႔လည္း ရိုက္ၾကတယ္ … ဒါကို ကေလးက အစအဆံုးျမင္လုိက္ရတယ္
…အေမျပန္လာေတာ့ အေမ့ကို ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ ေျပာျပၿပီး ကေလးက
႐ႈိက္ႀကီးတငင္ငုိတယ္ …ေခြးကေလးကုိ ျပန္ယူေပးဖို႔ အေမ့ကုိ ပူဆာတယ္ ….
ဘယ္မွာရႏုိင္ပါေတာ့မလဲ ….
အဲဒီေန႔က
စလုိ႔ သားကေလးဟာ ေန႔တိုင္းလိုလိုအိမ္ေရွ႕မွာ ထိုင္ရင္း သူ႔ေခြးကေလးကုိ
ေမွ်ာ္ရွာတယ္ … မ်က္ရည္စကေလးေတြတြဲခိုေနတဲ့ မ်က္လံုးကေလးနဲ႔ေပါ့ … ဒါေပမဲ့
ေခြးကေလးျပန္မလာႏုိင္ေတာ့ပါဘူး … ဒါေပမဲ့ ကေလးရဲ႕ မ်က္လံုးမွာ
ထူးျခားတဲ့ခံစားမႈကေန ထြက္ေပၚလာတဲ့ ေဖၚျပမႈတခုကို သူ႔အေမက
သတိထားလုိက္မိတယ္…သိပ္ၿပီးလဲ စုိးရိမ္သြားမိတယ္ … ဒါေပမဲ့
အဲဒီေဖၚျပမႈဟာသိပ္ၿပိးျဖဴစင္သန္႔ရွင္းတဲ့ကေလးငယ္တေယာက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာကေလး မွာ
စြန္းထင္းသြားခဲ့ပါၿပီ … အဲဒီ ခံစားမႈေဖၚျပခ်က္ကေလးကုိ ဆရာမ ခင္ျမဇင္က
အေသးစိတ္ သရုပ္ေဖၚေရးသားၿပီး ၀တၳဳတိုကုိအဆံုးသတ္လိုက္ပါတယ္ ….
၀တၳဳတိုနာမည္ကုိ ခုျပန္စဥ္းစားတာ မေသခ်ာ မေရရာျဖစ္ေနတာမို႔
ေရးျပမေနေတာ့ပါဘူး ….
၀တၳဳရဲ႕ အဆံုးသတ္ကုိ က်ေနာ္မွတ္မိသလုိ ထပ္တူနီးပါး ခံစားေျပာျပရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဆရာမက …
“သားကေလးဟာ
သိပ္ကုိ ျဖဴစင္သန္႔ရွင္းတဲ့ လူသား ကေလးငယ္တေယာက္ျဖစ္ပါတယ္ …ခုေတာ့
သူ႔မ်က္ႏွာေလးမွာ မုန္းတီးနာက်ည္းမႈရဲ႕ အရိပ္ေတြ
အခိုင္အမာစြန္းထင္းေနခဲ့ၿပီ … အင္း သားကေလးလုိ
အဟိတ္တိရိစာၦန္ျဖစ္တဲ့ေခြးကေလးအေပၚမွာ ထားရွိေနတဲ့ သံေယာဇဥ္ကေတာင္
ခုလုိခံစားေဖၚျပေနပါလွ်င္…..”
ကမာပုုလဲ
No comments:
Post a Comment